جايى كه حسش تا آخر عمرم از ياد نميره 

پُر دردِ ، پر استيصال ، پرِ نگرانى ، پر از غـــــم ....

قلب انسان فشرده ميشه 

انگار كسي دست گذاشته رو سينه ات و نفست بالا نمياد 

خيلى خاصه 

خيلى تلخ ...

بنظرم سنگين ترين مكان كربلاست 

براى يك خانم ، يك بانويى كه بايد بمونه و طاقت بياره 

خانمى كه اسارت در پيش داره ، عزيزانشو از دست داده ، جلوى ديدگانش....

بانويى كه خرابه هاى شام منتظرش هستند 

يك خواب عجيب و لطيف و غمناك ....

حس نجف و كاظمين موندگارتره در لحظه هاى تنهاييت 

اما كربلا ...

حرم امام حسين ....

هيچ كلمه ايي قادر به توصيفش نيست ....!